zaburzenia rytmu

Lekarz dzięki któremu powstała najpierw idea, a później pierwszy ICD to Mieczysław Mirowski, urodzony w 1924 roku w Warszawie jako Mordechaj Friedman. Po wojnie rozpoczął studia medyczne w Gdańsku, w 1946 roku wyemigrował do Izraela, gdzie rozpoczął po nagłej śmierci swojego nauczyciela tworzenie koncepcji wszczepialnego defibrylatora. W 1969 roku objął stanowisko kierownika Coronary Care Unit w Sinai Hospital w Baltimore (USA).

Stan obecny

Wytyczne dotyczące postępowania u chorych z komorowymi zaburzeniami rytmu serca

i zapobiegania nagłemu zgonowi sercowemu

Eksperci American College of Cardiology (ACC), American Heart Association (AHA)

i European Society of Cardiology (ECS) do spraw postępowania u chorych z komorowymi

zaburzeniami rytmu i zapobiegania nagłej śmierci sercowej, we współpracy z European Heart

Rhythm Association i Heart Rhythm Society (pełen tekst- Kardiologia Polska 2006; 64: 12)

Liczne prospektywne wieloośrodkowe badania kliniczne dowiodły, że dzięki ICD poprawia się przeżycie chorych wysokiego ryzyka z upośledzeniem czynności LV po wcześniejszym zawale lub na podłożu kardiomiopatii o innej niż niedokrwienna etiologii . Leczenie ICD w porównaniu z terapią konwencjonalną lub tradycyjnym lekiem antyarytmicznym wiąże się ze zmniejszeniem śmiertelności o 23–55%, zależnie od grupy ryzyka chorych uczestniczących w badaniu, przy czym poprawa przeżycia spowodowana jest prawie wyłącznie zmniejszeniem częstości SCD (nagłej śmierci sercowej).

XIV. Komorowe zaburzenie rytmu i SCD (nagły zgon sercowy) związane z konkretną

chorobą serca

A. Upośledzenie czynności lewej komory w wyniku przebytego zawału serca

Klasa I

(5) Leczenie z użyciem ICD w ramach prewencji pierwotnej jest wskazane u chorych z upośledzoną funkcją LV w wyniku przebytego MI, po upływie co najmniej 40 dni od zawału, z LVEF ≤30–40%, w II lub III klasie czynnościowej wg NYHA, którzy mają przewidywane przeżycie więcej niż roku w dobrym stanie ogólnym.

Klasa IIa

(1) Wszczepienie ICD jest uzasadnione u chorych z upośledzoną funkcją LV w wyniku przebytego MI, po upływie co najmniej 40 dni od zawału, z LVEF≤30–35%, w I klasie czynnościowej wg NYHA i z przewidywanym przeżyciem przez ponad rok w dobrym stanie ogólnym.

XV. Komorowe zaburzenia rytmu w przebiegu kardiomiopatii

A. Kardiomiopatia rozstrzeniowa (o etiologii innej niż niedokrwienna)

Klasa I

(3) ICD należy wszczepić u chorych z DCM o etiologii innej niż niedokrwienna z istotnym upośledzeniem czynności LV, którzy mają utrwalony VT lub VF, a są przewlekle leczeni farmakologicznie w optymalny sposób i mają przewidywane przeżycie w dobrym

stanie ogólnym przez ponad rok. (Poziom wiarygodności: A)

(4) Wszczepienie ICD w ramach prewencji pierwotnej dla zmniejszenia ogólnej umieralności poprzez zmniejszenie częstości SCD zaleca się u chorych z DCM

o etiologii innej niż niedokrwienna z LVEF ≤30–35% znajdujących się w II lub III klasie czynnościowej wgNYHA, którzy są przewlekle leczeni farmakologicznie w optymalny sposób i mają przewidywane przeżycie w dobrym stanie ogólnym przez ponad rok. (Poziom

wiarygodności: B)

Klasa IIa

(1) Wszczepienie ICD może być korzystne u chorych z omdleniami o niewyjaśnionej przyczynie z istotnym upośledzeniem czynności LV i DCM o innej niż niedokrwienna etiologii, którzy są przewlekle leczeni farmakologicznie w optymalny sposób i mają przewidywane przeżycie w dobrym stanie ogólnym przez ponad rok. (Poziom wiarygodności: C)

(2) Wszczepienie ICD może być skuteczne dla przerywania utrwalonego VT u chorych z prawidłową lub prawie prawidłową czynnością komór i DCM o etiologii innej niż

niedokrwienna, którzy są przewlekle leczeni farmakologicznie w optymalny sposób i mają przewidywane przeżycie w dobrym stanie ogólnym przez ponad rok. (Poziom wiarygodności: C)

wybór z zaleceń własny: DS (pełna wersja dostępna na stronie www.ptkardio.pl)